nakedsilence

мокрый взгляд мой трется о берег морской.
хочет стать он единым с соленой водой.
омывать твои шаги - следы,
разрисованные на песке сны.

Проснувшись утром от страшного небесного шума, я поднялась с постели и медленно подошла к окну: был конец света.
Тайное чувство удовлетворения охватило меня и я с довольным выражением лица снова легла в постель. Перекатившись с правого бока на живот я уснула. Снились мне лиловые леса, и феи, и винтовая лестница ведущая в царство единорогов и золотая пыльца и солнцеворот и мед. И было хорошо, и тьма была преодолена, и орки были повергнуты и солнце светило во имя...

Второй раз меня разбудил телефон.
- Рано радовалась, - вредно буркнул мне комнатный гном и тыкая телефоном мне в плечо, дал понять, что конца света еще долго не будет.
- Алло, - мой убитый голос раздался эхом.
- Скорее, скорее, - возбужденный мужской голос орал в трубку, - началось!!!

Продолжительные глухие телефонные гудки раздавались где-то из под кровати, а я тем временем быстро натягивала на себя первое, что попалось под руку. Выбежав на улицу, я посмотрела сначала вправо, потом влево и побежала вперед. То ли я была в тапочках, то ли носки были разного цвета, но ноги мои неслись как у сумасшедшего, который решил сбежать из городской психушки в Тридевятое царство.

У площади уже скопилось приличное количество людей. Они вдохновленно выкрикивали лозунги, махали флагами и топтали изображения Оркских Королей.

- Да здравствует Народовластие! Ура!, - кричали молодые.
- Власть Народу!, - кричали те, кто постарше.
- Победа!, - кричали все.

Я остановилась, отдышалась и быстрым шагом направилась в сторону друзей.

Началось!

Պատշգամբում կանգնած, երկնքից կախված ամպերը հավաքում՝ քամում եմ:
Արեւին փռեմ՝ չորանան, գոլորշիանան ամպրոպները. դառն ու խոնավ են:
Արեւահոտ երկնային անկողինը՝ մեզ լինի ապաստարան երկրային:

Անդառնալի դառը հեռանկար,
կառուցվի՛ր այնպես, որ գծագիրդ սխալ լինի:
Որ կառուցման գծերդ ոչ մի տեղ չհատվեն:
Այնպե՛ս կարուցվիր, որ զարմանամ,
իսկ գծագրությանս դասատուն՝ ամոթից կապտի:
Պոկվի՛ր հորիզոնիցս...
Ախ...եղիր անկանխատեսելի:
Եղիր անկանխատեսելի~
Եղիր չգրված, չապրված...
Չգծված, չստեղծված...
Թույլ տուր չիմանամ
ուր ես ինձ տանում:
Թույլ տուր չիմանամ,
որտեղ ես սկսվում
եւ որտեղ կվերջանաս:

Сон, что не приходит.
Мысли, что не покидают.
Боль, что не утихает.

Никогда - никогда. Я закидаю воображаемыми камнями все, что было и никогда не подумаю о том, что будет.Я закрою все ставни, все окна, все двери. Я накроюсь тяжелым - чтоб все онемело. И ноги, и руки, и голова тем более.
Я не буду пить, и тем более не буду курить. Я не буду петь, не буду писать и любить. Я не буду надеяться, и тем более не буду мечтать. Я не буду клеить марки, не буду варить кофе, не буду покупать платья. Я не буду смотреть в глаза и пожимать руки. Я не буду верить во что-то/в кого-то кроме Бога...и даже людям, что должны быть им хоть немного. Я не буду особенной, не буду нежной. Не буду, особенно - прежней.

Серое небо наклонилось над моей головой. Оно облокотилось на мои плечи. Оно громко задышало в затылок песчаными ветрами. Я наклонившись над прозрачным стаканом, вдыхала пар горькой горечи. Ложка медленно крутилась против часовой стрелки образуя в стакане маленькую темную воронку. Глухой звон - исходящий из стакана, при ударах ложки, засасывало в мутный водоворот. Все мечты, надежды, сны - кубиками сахара растворялись в горькой жидкости.
Все стало одним целым - я, стол, стул, стакан, ложка, небо, ветер - серым и горьким. Я провела языком по своей ладони, она тоже была горькой. Я попыталась выпрямить спину, но небо стало тяжелее, колени задрожали - согнулись. Я упала и крови не было. Я открыла глаза и ничего не увидела. Я позвала любимое имя и оно не ответило. Я заплакала и у слез не было вкуса. Я закричала и никто не услышал. Я засмеялась и смех не раздался. Я уснула и никто не разбудил.

վերանում եմ: նիհարում եմ: սպառվում եմ: քամվում եմ: պակասում եմ:
օրեր, որ կարոտում եմ
ամիսներ, որ հիշում եմ:
տարիներ, որ զգում եմ:

ուզում եմ ճչամ: գնամ մանկությանս անտառ, կանգնեմ բացատում, ծնկի իջնեմ ու գոռամ, երկար-երկար: հետո պառկեմ բացատի մեջտեղում ու քնեմ: երկաաար-երկաաար քնեմ: ու երազներ չտեսնեմ: քնեմ, ու երբ արթնանամ, մոտակա թփին ազնվամորի աճի, քաղցր-քաղցր, տերեւներն էլ թաց լինել: ու ես ալ կարմիր ազնվամորի ուտեմ, ու լաց լինեմ աշխարհի գեղեցկությունից ու սիրո ուժից ու արեւի տաքությունից, ու կարեւորի բացակայությունից, ու իմ անսպառ ցանկությունից, ու ցավից, ու կարոտից, ու չհասկանալուց...

...я откидываюсь назад и раскрываюсь.
Прошу тебя, но не вслух -
лишь тихо-тихонечко -
даже не словами,
а так...
Образами...
Нет!
Цветами,
цветными лучами,
радугами прошу...
Почти молюсь,
но не тебе, конечно
(хоть и сводит меня любовь с ума).
Губами не шевелю,
только краешками улыбаюсь -
почти незаметно.
Из солнечного сплетения
зайчики
прямо тебе на подушку
пускаю.
Жмуришься от света,
не понимаешь,
что это я
прямо в 6 утра,
из одного конца города
в другой,
из окна моего смотрящего на Север
в окно твое - на Восток,
посылаю
самые нежные,
самые светлые,
самые непроизносимые
слова...

Прошу услышь,
любовь моя!

Կրկնվող բառերը անդադար պտտվում են գլխիս մեջ, հոսում են երակներումս, կաթում են դնչիցս թղթին: Կաթիլից փորձում եմ ծով քամել, բայց չի ստացվում ու ես հիասթափվում եմ իմ տկարությունից:

Ես նստած եմ: Ամեն օր նստած եմ այստեղ: Նույն ձեւի նստած եմ. Կոտրված կապույտ աթոռիս վրա նստած եմ (այն ամեն օր որոշում եմ դեն նետել, բայց չեմ հասցնում/ալարում եմ/հետաձգում եմ): Ուզում եմ գրել: Ուզում եմ ազատագրվել: Ուզում եմ լաց լինել: Ուզում եմ հռհռալ ու ուժեղ փռշտալ:
Չգիտեմ ոնց:

Կապտում եմ սառնությունից ու նմանվում եմ իմ ջարդված աթոռին: Նա ճռում է ամեն շարժումից, բայց դեռ գործածելի է ու ափսոս է դեն նետել: Աթոռիս հետ միաձուլվել եմ: Իրա պես դատարկ եմ ինձ զգում: Մենակ ինքս ինձ եմ զգում: Մենակ եմ ինձ զգում: Բայց այնուամենայնիվ զգում եմ: Ու դա լավ է:

Անդադար կռիվ եմ տանում: Անարդար կռիվ: Էլ չեմ դիմանում, զենքս ցած եմ դնում...հետո նորից հետ եմ վերցնում ու գնում առաջ, բայց ինչքա՞ն ու հանուն ինչի: Միգուցե՞ խառնել եմ ճակատամարտի դաշտը: Պիտի ուրիշ տեղ գնայի...Ինչու՞ կողքիս չես, իմ ընկեր: Ու՞ր ես: Մոռացել ես գալ թե՞ մոռացել ես ինձ հետդ տանել: Մոլորվել եմ, արի հետեւիցս, տար ինձ այստեղից: Բեր ինձ տուն, կամ տար մի տեղ ուր արեւ կա: Լսու՞մ ես:

Տար ինձ հույսերի համակենտրոնացման ճամբար: Ես կվառեմ այնտեղ իմ բոլոր հույսերը...կոճակներ ու օճառ կպատրաստեմ դրանցից: Թող ոչ մի հույս չմնա:
Երբ գա ամառը, ծննդյանս օրը կգնամ քաղաքից հեռու, կպարկեմ աստղազարդ երկնքի տակ, կոճակները կկարեմ համաստեղություններին ու կկոճկեմ իրար այն համաստեղությունները, որոնք ծննդյանս օրը ուզածիս պես չէին դասավորվել: Օճառով կլվանամ մատնահետքերս կոճակներից ու կվերադառնամ տուն, կարծես ոչինչ էլ տեղի չի ունեցել: